1K43

เมื่อสองปีก่อนที่มาอยู่ญี่ปุ่นเมื่อคราวแรก เกิดความฝันนึงขึ้นมา ว่าจะต้องปีนฟูจิซังซักครั้งนึง
แต่คราวนั้นด้วยหลายๆ อย่างก็เลยอด
มาคราวนี้ก็เลยตั้งเป้าไว้ว่า ต้องไปให้ได้ แต่ก็ไม่ได้วางแผนอะไรมาก
มาตอนเดือนเจ็ดต้นเดือน ดูทีวีมีข่าวเรื่องเปิดให้ขึ้นปีนฟูจิแล้ว
ก็เลยได้ความว่า เค้าเปิดให้ปีนถึงยอดได้ แค่ช่วง สอง เดือนนี้เท่านั้น
ก็เลยเริ่มวางแผน จนสรุปกับเพื่อนได้ ก็เป็นเสาร์อาทิตย์สุดท้ายเลย
เส้นทางที่ฟูจิซัง จะแบ่งออกเป็น 10 ชั้น โดยตั้งแต่ 1-5 มีถนนขึ้นไป
แล้วก็มีเส้นทางขึ้นหลายทาง จากจังหวัดไหน
ความสูงของฟูจิซังอยู่ที่ 3776 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล
ชั้น 5 ของแต่ละเส้นทางก็จะอยู่ตำแหน่งแตกก่างกันแล้วแต่เส้นทางที่จะปีน
เส้นที่เราปีนจะอยู่ที่ความสูง 1400 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล
ตามที่หาข้อมูลมา
ขาขึ้นจะประมาณ​​ 5-7 ​​ชั่วโมง
ขาลงจะประมาณ​​ 3-5 ​​ชั่วโมง
ซึ่งหลังจากที่ไปมาแล้ว ต้องกลับมาคิดใหม่ว่า อันนี้น่าจะเป็นเวลาคนญี่ปุ่น
และเป็นการเดินทางกลุ่มเล็ก

ก่อนไป ได้ดูทีวี เห็นคนนึง เค้าพิการขาขาดทั้งสองข้าง แต่เค้าตั้งใจจะปีนฟูจิซังถึงยอดให้ได้
เค้าใช้ขาเทียม ถ้าใครเคยเห็นขาเทียม ก็น่าจะเข้าใจว่า
ต่อให้ใช้ขาเทียม ก็ไม่ดีเท่าขาของตัวเอง เดินธรรมดาก็ยังไม่สะดวก
แต่นี่เข้าใช้ขาเทียมปีน แล้วสุดท้ายเขาก็ทำสำเร็จ นับถือใจเค้ามาก

พอเราได้ดูรายการนี้ เลยตั้งใจไว้ว่า ยังไงก็จะต้องไปถึงยอดให้ได้

(กลัวลืม เล่าก่อน
หลังจากกลับมาแล้วสองอาทิตย์ ดูทีวี เห็นรายการนึง มีเด็กผู้หญิงที่ตอนเกิดมาน้ำหนักแค่ 800 กว่ากรัม
ตอนนี้เด็กคนนี้อายุซักประมาณสิบสามสิบสี่ได้ เดินไม่ได้ เวลาอยู่ในบ้านก็ใช้ไถๆ ตัวไปกับพื้น
พ่อของเด็กคนนี้อยากพาลูกสาว ออกไปเห็นวิวจากจากยอดฟูจิซัง โดยเค้าจะใช้แบกขึ้นหลังไป
(นึกถึงที่ใส่หลังเดินป่า เค้าจะให้เด็ก นั่งหน้าไปข้างหลัง น้ำหนักเด็กคนนี้น่าจะอยู่ที่ สี่สิบกิโลได้)
พ่อเค้าต้องเตรียมตัว เตรียมร่างกายครึ่งปี (ถ้าใครเคยปีนแล้ว จะรู้เลยว่า เป็นเรื่องจำเป็น)

จากที่วางแผนไว้คือเริ่มปีนตอนประมาณทุ่มนึง แล้วไปพักช่วงชั้นแปดชั้นเก้า ตอนประมาณเที่ยงคืน
แล้วนอนพัก ประมาณตีหนึ่ง เริ่มต่อ แล้วไปถึงยอด ทันดูพระอาทิตย์ขึ้น แล้วก็ลงจากยอด รวดเดียวถึงชั้นล่าง
แล้วไปแช่ออนเซ็นก่อนกลับ
แต่……. นี่คือแผนหาใช่ความจริงไม่

เริ่มเดินทางกลางวันๆวันเสาร์ นั่งรถไฟไปต่อรถบัส (เพราะว่าคราวนี้ไม่ได้อยู่โตเกียวเลยต้องลำบากนิดหน่อย)
ใช้เวลาเดินทางประมาณ สี่ชั่วโมงกว่า ถึงสถานี ทะเลสาบ คาวะกุจิ (หนึ่งใน ห้าทะเลสาบรอบๆฟูจิซัง)(ทะเลสาบนี้ไม่ได้ไปถ่ายรูปเลย เวลาไม่พอ)
แต่ระหว่างทางก็ผ่านทะเลสาบ ยามะนะกะ (อีกหนึ่งทะเลสาบในกลุ่มทะเลสาบทั้งห้านี้)

ทะเลสาบ ยามะนากะ (แปลว่า ในภูเขา) ถา่ยจากในรถบัสที่กำลังวิ่งอยู่

ริมทะเลสาบก็มีคนมาเที่ยวกันเยอะ มีตั้งแคมป์บ้าง

มีล่องเรือ พายเรือ ถีบเรือ กันบ้าง

มีคนตกปลาด้วย ที่เห็นจะเป็นการตกปลาแบบหนึ่ง ก็เลยต้องลงไปแช่ในน้ำด้วย (เป็นเรา จะดำน้ำจับปลาซะให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย)

แล้วก็รอเพื่อนที่มาจากโตเกียวอีกแป็บนึงแล้วนั่งรถบัสไปชั้น 5 กัน
(รวมแล้วทั้งหมด คนไทย 8 คน คนจีนอีก 1 คน)
(ทางโตเกียวหารถค่อนข้างยาก เพราะเป็นช่วงอาทิตย์สุดท้ายด้วย รอบที่ได้ เลยต้องเป็นรอบเย็นหน่อยแล้ว)
ตอนไปถึงชั้น 5 ก็สองทุ่มกว่าแล้ว แล้วก็หาอะไรกินกันก่อน แต่ร้านอาหารก็ปิดหมดแล้ว
ที่ยังพอเปิดอยู่ก็ต้องเป็นคนที่จองไว้ก่อนแล้ว ยังดีที่มีร้านขายไส้กรอกกาแฟ เปิดขายอยู่ ก็พอกินได้ (”แค่”พอกินได้)
ก่อนเริ่มปีน ก็ซื้อไม้อันนึง ที่ไว้สำหรับค้ำปีนเขาโดยเฉพาะ
(ตอนแรกก็คิดว่าไม่จำเป็น แต่พอปีนไปแล้ว ก็รู้สึกเลยว่า จำเป็นมาก
คนญี่ปุ่นหลายคน จะมีอุปกรณ์ปีนเขาครบชุดอยู่แล้ว ก็ไม่ต้องซื้อ)

เริ่มปีนตอนสองทุ่มครึ่งได้ ด้วยที่ว่าเป็นกลางคืนเลยไม่ค่อยได้ถ่ายรูปเท่าไหร่
แต่ก็ถ่ายแสงจากเมืองได้นิดหน่อย พร้อมกับ ได้เห็นพลุ จากมุมสูงด้วย
(หลังจากจบเรื่องปีนฟูจิ ก็จะเอาเรื่องพลุมาเล่าต่อ .. รูปเยอะมาก)

ถ่ายแสงสีจากเมืองเบื้องล่างยามค่ำคืน

{พักแค่นี้ก่อนจะยาวไป วันนี้รูปยังไม่เยอะนัก ไว้ตอนต่อไป (น่า)จะเยอะกว่านี้}