อยู่ญี่ปุ่นมาจนถึงตอนนี้ เพิ่งได้มีประสบการณ์ไปหาหมอที่รพ.ครั้งแรก

ด้วยว่ามีเหตุป่วย สาเหตุเพราะร่างกายเหนื่อยและอ่อนแอลง นั่นเอง

ที่ได้มีประสบการณ์ที่รพ.ญี่ปุ่น ก็ตอนนี้เป็นผุ้ป่วยนอกเฉยๆ ยังมิบังอาจกล้านอนค้างรพ. เด็ดขาด

รพ.ญี่ปุ่นนี่(โดยเฉพาะรพ.ที่ไปมานี่) เวลาทำการของส่วนรับคนไข้ผู้ป่วยนอก ค่อนข้างสั้นมาก

แต่ก็แล้วแต่สาขาแพทย์ด้วย ที่ที่ไป ส่วนรับคนไข้ผุ้ป่วยนอก เริ่มตั้งแต่ 8.30-11.30

ตอนแรกตั้งใจจะไปตอนบ่าย ดีว่าโทรไปถามก่อน ไม่งั้นได้ไปเก้อแน่ๆ

ส่วนของการรักษา ก็คงเรื่อยๆจนกว่า ผู้ป่วยจะหมด

พอไปถึงรพ. ครั้งแรก ก็คงเหมือนกับที่ไทยคือ กรอกรายละเอียดต่างๆนา ที่แผนกต้อนรับ
รวมถึงยื่นว่าเราบัตรประกันสุขภาพด้วย (ตอนมาถึงญี่ปุ่นแรก ที่บริษัทก็จัดการไว้ให้แล้ว 国民健康保険被保険者書 ซึ่งบริษัทจะเป็นคนจัดการจ่ายเงินให้สำนักงานฯ ทุกเดือนๆ)

พอกรอกเสร็จ ก็นั่งรอพักนึง เค้าก็เรียก พร้อมแฟ้ม กับ บัตรคิว แล้วก็ บัตรรพ. ให้ไปที่แผนกนั้นๆ ได้เลย

เราก็เอาแฟ้มไปยื่นที่แผนกนั้น เค้าก็จะบอกให้รอเรียกคิวตามบัตรคิวนั้น

ก็นั่งรอที่หน้าห้องตรวจ  ที่หน้าห้องฯ ก็จะมีจอติดอยู่ทุกๆห้อง รวมถึงมีจอใหญ่รวมๆอีก

บอกว่า ห้องนี้คิวหมายเลขอะไรเข้าอยู่ มีคิวหมายเลขอะไรรออยู่บ้าง

พอถึงคิวเราก็มีเสียงเรียก ถ้ามีนางพยาบาลอยู่ข้างหน้า เค้าก็จะเรียกหมายเลขเรา

หรือถ้านางพยาบาลออกมาเรียก ก็จะเรียกชื่อเลย (ข้อมูลทุกอย่างเสร็จตั้งแต่ที่ แผนกต้อนรับ)

เกือบลืม ตอนเราไปยื่นแฟ้มที่แผนกฯ เค้าก็จะถามเลย เอา ล่ามภ.อังกฤษรึเปล่า

เพราะด้วยที่ว่าเมืองนี้ คนต่างชาติ มีค่อนข้างเยอะ (แต่คนไทยมีอยู่กระจึ๋งนึง)

ส่วนเราขอภ.ญี่ปุ่นอย่างเงี้ยะดีแระ เจอภ.อังกฤษเดี๋ยวงงไปกันใหญ่

เวลาเข้าไปตรวจหมอก็คุยดีๆ ยิ้มแย้ม แล้วพอตรวจเสร็จ ก็ถามเรื่องยา ยาเม็ดเป็นไรมั้ย ยาน้ำดีมั้ย อะไรทำนองนี้

เวลาเค้าให้ยา เค้าก็จะวางแผนไว้ด้วยว่า นัดต่อไปวันไหนดี ก็จะให้ยาเป็นช่วงพอดีๆ ไม่ขาดไม่เกิน

ยกเว้นยาบางอย่าง ที่กำหนดว่า ห้ามกินติดต่อกันเกินกี่วัน

เวลานัดครั้งต่อไป บางทีก็อาจจะไม่ใช่หมอคนเดิม เพราะเกี่ยวกับตารางเวลาของหมอด้วย

แต่พอถึงเวลานัด หมอคนที่ตรวจคราวก่อน ก็จะมาช่วยดูด้วย

ทำให้ค่อนข้างมั่นใจได้ว่า อาการของเราจะถูกรักษาถูกต้องต่อเนื่อง

พอตรวจเสร็จเค้าก็จะให้รอหน้าห้องอีกแป๊บนึง นางพยาบาลก็จะเอาแฟ้ม พร้อมใบสั่งยามาให้

(บางทีเราก็รอจากหมอ ในห้องตรวจได้เลย)

เราก็เอาแฟ้มไปให้ที่เคาเตอร์แผนกอีกที

จากนั้นก็ไปจ่ายตังค์

ตอนจ่ายตังค์เราก็ยื่นบัตรรพ. ให้พนง.ได้เลย ไม่ต้องรอ

หรือเราจะเอาบัตรไปจ่ายที่ตู้อัตโนมัติก็ได้

ส่วนยา ก็ต้องเอาใบสั่งยาไปซื้อที่ร้านขายยาข้างนอก ซึ่งมีอยู่ในส่วนรพ.นั่นหละ

เวลามารพ.ครั้งต่อไปเวลาหมอนัดไว้ เราก็แค่เอาบัตรรพ.ไปยื่นที่แผนกต้อนรับ

หรือจะเอาบัตรรพ.ไปเสียบที่เครื่องก็ได้ ก็จะได้บัตรคิว ไปรอที่หน้าห้องตรวจได้เลย (เร็วมาก)
เกี่ยวกับค่ารักษา ไม่ได้ฟรี ได้แต่ลดเฉยๆ
ค่าตรวจ ลดไป 70% แต่ค่ายาลด 30% (ค่ายาแพงมาก)

กับค่ารพ.ครั้งแรกที่ต้องจ่าย ไม่มีลด (แพงด้วย)

สุดท้าย ความไม่ป่วย ดีที่สุด

แต่ไปๆมาๆ จนผ่านมาปีนึง ก็ยังไม่ได้เขียนซักที

พออยู่ญี่ปุ่นคราวนี้ ก็ยังไม่ค่อยได้บันทึกอะไรอีก

ไหนเมื่อวาน จะได้ฟังข่าวการสูญเสียไปของเพื่อน ถึงสามคนอีก

ทำให้รู้สึกว่า หากเราได้บันทึกเรื่องราวของตัวเองเอาไว้ ก็คงดีนะ

(ไม่กล้าที่เขียนอธิบายความรู้สึก ยังไงไม่รู้)

หลังจากปีนฟูจิ ตั้งกะปีก่อน ช่วงเดือนเจ็ด ก็ไม่ได้เขียนอะไรอีกเลย

ทั้งๆที่ก็มีอะไรหลายๆอย่าง น่าจะเขียน

มี งานเทศกาลแซมบ้าที่เมืองนี้

ช่วงใบไม้เปลี่ยนสี ก็ไปสอบภาษาญี่ปุ่น

เข้าหน้าหนาว ก็ไปเล่นสโนว์บอร์ดที่ฮอกไกโดกับบริษัท

มีงานเทศกาล Fuyu Hotaru ที่เมืองนี้ (หิงห้อยหน้าหนาว)

ยิ่งช่วงปีใหม่ก็มี

ตะลอนในโตเกียว

ไปเล่นสโนว์บอร์ดที่ iwappara

เดินเล่นปีใหม่แถวชินจูกุ

เที่ยวเกียวโตกับคนมหาศาล

ไปเมืองเก่า .. นารา

โอซาก้า เมืองที่คนหนาแน่นจริงๆ

ถัดจากช่วงปีใหม่มาเดือนนึง

ก็ไปเล่น สโนว์บอร์ดอีกครั้งที่ Hakuba47 ลานสกีที่เคยใช้เป็นที่แข่งโอลิมปิค

หลังจากนั้นมาก็แทบไม่ค่อยได้ไปไหนอีกเลย มีถ่ายรูปเล็กๆน้อยๆบ้าง

เดี๋ยวถ้าเขียนเรื่องไหนเสร็จ ค่อยกลับมาทำลิงค์แล้วกันเนาะ

เลยยังไม่ได้เจอความหนาวแบบญี่ปุ่น

พอมาคราวนี้ก็ได้เจอจริงๆ แต่โชคดี ไม่ถึงกับเลวร้ายนัก พอได้ พอได้

ปกติแล้วบริษัทที่ญี่ปุ่น จะมีการท่องเที่ยวของบริษัทประจำปี

บริษัทเราก็จะมีให้เลือกไป 3 ที่

ปีนี้ รู้สึกจะมี โอกินาว่า ฮอกไกโด แล้วก็ต่างประเทศ ไม่แน่ใจว่าปีนี้ ไต้หวัน หรือ จีน

ก็ให้พนักงานเลือกได้ กลุ่มที่ไปโอกินาว่า ก็จะไปประมาณเกือบๆปลายฤดูร้อน ไปเล่นน้ำทะเล

ฮอกไกโดก็จะช่วงฤดูหนาว ส่วนของต่างประเทศไม่แน่ใจ

เราเลือกที่จะไปฮอกไกโด ไปลองเล่น สโนว์บอร์ดดู

ด้วยที่บริษัทอยู่โตเกียว แต่เราอยู่ที่บริษัทลูกค้าที่อยู่ต่างจังหวัดอีกที

ต้องออกเดินทางตั้งกะก่อนหน้าหนึ่งวัน จะได้ไปค้างกับเพื่อนที่อยู่โตเกียวคืนนึงก่อน

รุ่งขึ้นถึงไปขึ้นเครื่องบินพร้อมกับ คนอื่นๆ

ตอนอยู่ที่สนามบิน ระลานตากับอุปกรณ์แต่ละคนมาก

มีทั้งคนที่เล่นสกี มีทั้งเล่นสโนว์บอร์ด บางคนก็ส่งอุปกรณ์ไปที่โรงแรมที่นู้นก่อนหน้านี้แล้ว

บางคนก็จะแบกไปเอง ส่วนของเรากับเพื่อนๆ ก็ไปเช่าเอา

จากโตเกียวไปถึงฮอกไกโดก็ประมาณชั่วโมงกว่าๆ ไปถึงก็สนามบิน

ก็เห็นหิมะเต็มลานเลย มองไปทางไหนก็เห็นแต่สีขาวๆของหิมะ

ลืมบอกไปว่า ตอนนั้น ในโตเกียวหรือที่อื่นๆ หิมะจะยังไ่ม่ตกเลย

จากสนามบินก็นั่งรถบัสไปโรงแรมอีกสามชม. นานพอดู

ระหว่างทางที่ผ่าน มีแต่สีขาวของหิมะเต็มไปหมด แต่แรกๆ ยังไม่ได้เห็นหิมะตกเท่าไหร่

ก่อนที่รถจะพักจอดกลางทางแป๊บเดียวก็เข้าเขตหิมะกำลังตกเลย

หิมะหนามากเหยียบลงไปเป็นฟุต แล้วก็นุ่มเป็นแป้งเลย

คนญี่ปุ่น เล่าว่า หิมะที่ฮอกไกโดจะไม่เหมือนแถวภาคกลางเท่าไหร่

อย่างที่ฮอกไกโดจะ หิมะจะเอามาปั้นเป็นก้อน ไม่ง่าย เพราะเป็นหิมะที่แห้งมากๆ

พอจับก็จะป่นเหมือนแป้งเลย นุ่มๆ เกล็ดหิมะ ก็เป็นเกล็ดสวย

ถ้าเป็นของทางภาคกลาง ก็ส่วนใหญ่จับทีก็จะเป็นหยดน้ำเลย บางทีก็ไม่ทันได้เป็นเกล็ดสวยๆ

พอไปถึงโรงแรม เห็นรถที่จอดอยู่ในลานจอดรถแต่ละคัน เต็มไปด้วยหิมะทั้งนั้น

หิมะทับถมบนรถสูงเป็นฟุตทั้งนั้นเลย บางคันก็มีน้ำแข็งเกาะ เหมือนหินย้อยเลย

โรงแรมที่พักคือ Prince Hotel อยู่แถว ภูเขา นิเซโกะ ตะวันตะวันออก

เดินออกจากโรงแรมก็เจอลานสกีเลย

ลานสกีนี้เล่นได้ทั้ง สกี แล้วก็ สโนว์บอร์ด แต่บางลานนั้น จะมีระบุไว้เลยว่า ได้เฉพาะสกีเท่านั้น

อาจจะเพราะสโนว์บอร์ดจะล้มบ่อย แล้วไปกีดขวาง ทางง่ายก็ได้

ในการเล่นสโนว์บอร์ดหรือสกีนั้น สิ่งสำคัญอีกอย่างนอกจากอุปกรณ์แล้ว

ก็คือ บัตรขึ้น กระเช้า ลิฟท์

ให้ปีนขึ้นไปสูงแล้วค่อยไถลลงมาคงไม่ไหว

บัตรขึ้นลิฟท์ของเรา ใช้ได้ทั้งวัน แล้วก็มีรอบกลางคืน ไม่เกินสามทุ่มด้วย

ปกติแล้ว บัตรขึ้นลิฟท์อันนึงนั้น สามารถใช้ลิฟท์ตัวไหนก็ได้ ในบริเวณเขาลูกนั้น

วันแรกยังไม่ค่อยรู้อะไรกันเท่าไหร่ ก็เล่นที่ลานของโรงแรม ลิฟท์ของโรงแรมเลย

ครั้งนี้เป็นการเล่นสโนว์บอร์ดครั้งแรกของเรา

แต่เพื่อนที่ไปด้วยกัน สองสามคน เคยมีประสบการณ์มาครั้งสองครั้งแล้ว

เพื่อไม่ให้ต้องใครมาคอยลำบากสอน ก็เลยได้ศึกษาเชิงทฤษฏีเบื้องต้นมาก่อน

จาก http://www.abc-of-snowboarding.com/learn-snowboarding/

ในแผนที่ของลานสกีนั้นจะมีบอกว่า ช่วงไหนเป็นของคนระดับเริ่มต้น ระดับทั่วไป แล้วก็ระดับเก่งแล้ว

เค้าจะแบ่งตามความชันของเส้นทางช่วงนั้น มีแบ่งเป็นสีต่างๆ

แล้วในเขาก็จะมีลิฟท์หลายช่วงมากๆ เวลาจะไปช่วงไหน ก็ต้องดูแผนที่ขึ้นไปก่อน

เช่นขึ้นลิฟท์ตัวนี้ไป แล้วพอลง ก็ไถลไปหน่อย เพื่อไปขึ้นลิฟท์อีกตัวนึงเพื่อให้ได้ไปที่สูงขึ้นคลิ๊กดูรูปใหญ่นะ

อันนเป็นแผนที่ลานสกีของบริเวณโรงแรมที่พัก กับใกล้เคียง

วันแรกที่เราเล่นกัน ก็ขึ้นลิฟท์ตัวด้านขวา ที่เฉียงขึ้นไปทางซ้าย （プリンスC）

ใกล้ๆแค่นั้นเอง ไม่ชันนัก ชันมากสุดประมาณไม่เกิน 15องศา

ลิฟท์ตัวนี้จะเป็นแบบนั่งสองคน

เวลาจะขึ้นลิฟท์ สโนว์บอร์ดต้องถอดตัวยึดขาหลัง เพื่อให้ไถลตัวแบบสเก็ตบอร์ดได้

ผ่านประตูเข้าไปมี เครื่องแสกน บัตรขึ้นลิฟท์ก่อน

แล้วค่อยไปต่อแถว พอถึงจังหวะ ก็เข้าไปรอตรงตำแหน่ง

พอลิฟท์มาก็ เราก็ปล่อยให้ลิฟท์ชนเรา เราก็หย่อนตัวลงนั่งได้

บางลิฟท์ก็จะมีให้ดึงที่กั้นลงมาป้องกันตกได้ บางที่ก็ไม่มี

อยู่บนลิฟท์ หิมะจะพัดเข้าหน้าตลอด ยิ่งถ้าลมแรงๆยิ่งหนาว

ยังดีที่ว่าลิฟท์ตัวนี้นั่งไม่นานเท่าไหร่

พอถึงจุดลง สำหรับมือใหม่ค่อนข้างยากอยู่ เพราะจะเป็นเนินชันลง

ตอนถึงจุดเราต้องยืนทรงตัวบนบอร์ดก่อน แล้วปล่อยให้ลิฟท์ดันเราออกไป

จนพ้นก็ปล่อยไถลไปข้างหน้า แ้ล้วต้องรีบไปให้พ้น บริเวณนั้น

เพื่อไม่ให้กีดขวาง คนที่กำลังจะลงต่อคนอื่น มีบ้างที่ล้มตรงทางลง

คนดูแลก็จะหยุดลิฟท์ให้บ้าง (คนที่รอขึ้นอยู่ข้างล่างก็ต้องรอเหมือนกัน)

ฉะนั้น สำหรับมือใหม่การลงจากลิฟท์ก็เป็นที่ค่อนข้างกังวลทีเดียว

พอลงจากลิฟท์ได้ สำหรับคนเล่นสโนว์บอร์ดก็ต้องไปหาที่นั่งเพื่อใส่

ที่ล๊อกขาที่ปล่อยไว้ตอนก่อนขึ้นลิฟท์ด้วย

สำหรับคนเล่นสกีก็สบายหน่อย ไม่ต้องทำอะไร ทั้งตอนขึ้นตอนลงเลย

พอเรียบร้อย ก็ไถลลงมา ช่วงไหนหิมะไม่หนา เวลาล้มทีก็จะค่อนข้างเจ็บหน่อย

แล้วยิ่งมือใหม่ด้วย บางทีก็หยุดไม่ได้ กว่าจะเล่นให้หยุดได้ ก็ใช้เวลาอยู่

บางทีก็พุ่งเข้าข้างทาง หิมะหนาเป็นเมตร กว่าจะคลานออกมาได้ เล่นเอาเหนื่อยทีเดียว

คนที่เล่นสกี ค่อนข้างได้เปรียบหลายอย่าง อย่างแรกเลยคือ ไม่ค่อยล้่ม

ต่อให้เป็นมือใหม่ เพราะ สกีสองขาแยกออกจากกันได้ พอจะล้มก็ใช้ขาขยับไปช่วยยันได้

แล้วก็ยังมีไม้ค้ำด้วย เวลาเข้าข้างทางก็ออกไม่ยาก

เพื่อนเราคนนึงล้มเข้าข้างทาง ก็ได้คนเล่นสกียื่นไม้ค้ำไปช่วยดึงออกมาได้

เล่นๆล้มๆ ก็สนุกดี วันแรกที่เล่น ก็ อยากเล่นให้ได้เยอะๆ ให้ชินๆ

ก็เล่นถึงรอบดึกเลย เล่นเสร็จก็หาไรกิน คืนแรก ยังไม่ได้กินรวมกัน ให้หากินเอง

ก็กินทีร้านอาหารของโรงแรม เป็นแบบเคาเตอร์ให้สั่ง แล้วก็ไปนั่งรอกิน

มีโต๊ะพูลให้เล่นได้ มีห้องคาราโอเกะ อาหารก็เป็นพวก ไส้กรอก สลัด

แต่จริงๆ ก็มีร้านอื่นด้วย แต่เห็นราคาแล้วสู้ไม่ไหว

ตอนดูราคาน้ำกินเห็นแพงจัง ก็เลยถามพนักงาน ว่าซื้อจากข้างนอกมากินได้เปล่า

ปรากฏว่าได้ด้วย ซื้อจากข้างนอกมากิน ประหยัดไปได้อีกหลายตังค์

กินเสร็จขึ้นห้องอาบน้ำ ก็ทายาแก้ปวดเมื่อยเนื้อตัวไว้ ยานี้ซื้อไว้หลังจากกลับมาจากปีนฟูจิ

เพราะรู้สึกว่า ช่วยได้เยอะ

วันรุ่งขึ้นตื่นมาปวดเมื่อยเนื้อตัวนิดหน่อย แต่ยังดีกว่าคนอื่น (วันหลังๆ ทุกคนขอทายามั่งหมดเลย)

ตอนเช้าก็มีกินข้าวเช้ากันที่โรงแรมเป็นแบบบุฟเฟไปตักกินเอง

กว่าจะกินเสร็จก็สายๆแระ กลุ่มเพื่อนผุ้หญิง ก็เตรียมจะไปขอเปลี่ยนอุปกรณ์ เพราะเห็นว่าไม่ถนัด กับบอร์ดอันที่ใช้อยู่

รออยู่แป๊บนึง คนญี่ปุ่น มาชวนไปเล่นอีกลานนึงใกล้ๆ กัน แต่คนน้อยกว่า กว้างกว่า

(เมื่อวานเค้าแอบไปกินอาหารแถวนั้นมา เลยรู้)

กลุ่มเพื่อนผู้หญิง อยุ่ๆกลับมาว่า คนนึงปวดหัว เพื่อนผุ้หญิงคนอื่นก็เลย ไม่ไปด้วย

(คงเพราะปวดเมื่อยเนื้อตัวด้วย)

คนญี่ปุ่นก็ไปแจ้งเอารถบัสเพื่อให้พาไปอีกลานนึงกัน

ไปถึงอีกลานนึง แบบ กว้างมากๆๆๆ (ในแผนที่ข้างบน ก็คือลานด้านซ้าย)

หิมะก็ค่อนข้างนุ่ม แต่เราก็ยังขึ้นแค่ลิฟท์ช่วงเดียว ยังไม่อาจหาญขึ้นไปสูงกว่านี้

เล่นลานนี้ค่อนข้างสบาย รุ้สึกว่าตัวเองเล่นเป็นมากขึ้น

คนญี่ปุ่นเล่นสกีร่อนเพลินเลย

เล่นไปสักพัก มีกลุ่มนักเรียน ที่มากับโรงเรียน อยู่สองสามโรงเรียนได้

เค้าเรียนสกีกัน ถึงคนเยอะ แต่ก็ดูไม่รบกวนการเล่นเท่าไหร่ เค้าแบ่งเป็นกลุ่มๆค่อนข้างดี

มีครูสอนประจำกลุ่มด้วย

ในลานสกีแต่ละลาน จะเห็นอาสาสมัครดูแล ที่คอยขึ้นๆลงๆในลานสกี

คอยดูว่ามีใครเป็นอะไรรึเปล่า สะพายเป้อุปกรณ์ช่วยเหลือต่างๆไว้

มีทั้งผู้หญิงผู้ชายเลย ดูแล้วอุ่นใจขึ้นเยอะ

เล่นทีลานสกีนี้ ค่อนข้างสนุก จนเพลิน .. เกินไปหน่อย เลยล้ม มีอยู่ครั้งนึง

ล้มคะมำลงไป สะเทือนไปทั้งหัวเลย คงเหมือนกับตอนนักมวยโดนชก แล้วโดนนับอะ

พอประมาณเที่ยงๆบ่ายๆ เราก็กินข้าวกันแถวนั้น

ราคาก็ปกติทั่วไป ไม่ได้แพงกว่าที่อืนซักเท่าไหร่

ตอนนั่งกินก็เห็นครอบครัวคนต่างชาติ มานั่งกินเหมือนกัน

ต่างชาติที่มาเล่นสกีส่วนใหญ่เท่าที่เห็นก็มักจะมากันเป็นครอบครัวๆ

ดูน่าสนุกดี

พอกินเสร็จก็ไปเล่นกันต่อคนญี่ปุ่น ก็ขอตัวกลับไปก่อน

ขากลับนี่ไม่จำเป็นต้องขึ้นรถบัสกลับ

แค่ไถลลงไปอีกทาง ก็ไปถึงโรงแรมได้เลย

เพราะลานมันเชื่อมถึงกัน แยกกันเพียงทางขึ้นเท่านั้น

พอเล่นเสร็จตอนเริ่มจะมืดก็จะมีคนมากันเชือกเพื่อไม่ให้ออกนอกเส้นทาง บางส่วน

เพราะกลางคืน ลานที่เปิดไฟให้เล่นได้ มีแค่บางที่เท่านั้น

เราก็หวิดๆ ว่าจะออกไปหลายที เพราะยังบังคับทิศทางไม่ค่อยได้

กว่าจะกลับไปถึงบริเวณโรงแรม

เพื่อนก็ขึ้นลิฟท์ของโรงแรมเล่นต่อไปอีกสองรอบแ้ล้ว

พอเลิกเล่น ก็เตรียมตัวกินข้าวกัน วันนี้กินรวมกันหมด

เป็นแบบบุฟเฟ่ มีปู ทาราบะ ซึ่งเป็นปูขึ้นชื่อของ ฮอกไกโดให้กินด้วย

(แต่ด้วยที่ว่าเป็นบุฟเฟ่ เลยไม่ค่อยเจ๋งเท่าไหร่)

พอกินเสร็จ ที่ลานสกีก็จะมีโชว์ เป็นคนเล่นสกีลงมา แล้วถือคบไฟด้วย

ก็คงจะสวยดี แต่ควันเยอะไปหน่อย

หิมะก็ตกแรงด้วย

คืนนั้นพอนั่งเล่นเสร็จ ก็ไปอาบน้ำ ออนเซ็นกัน

เค้าจะแยกห้องผู้ชายผุ้หญิง

ที่โรงแรมนี้ ไม่แน่ใจว่าดึงน้ำร้อนธรรมชาติขึ้นมารึเปล่า

จะมีให้เลือก ว่าจะแช่ในร่ม ซึ่งเป็นห้องอาบน้ำร้อนใหญ่ๆ

หรือจะออกไปกลางแจ้งก็ได้

เวลาจะแช่น้ำร้อน ก่อนอื่นต้องไปล้างตัวก่อนที่จะลงแช่น้ำร้อน

พวกเราออกไปแช่กลางแจ้งกัน ถึงจะเป็นกลางแจ้ง แต่ก็อยู่ใต้ห้องอาบน้ำในร่มอีกที ไม่ต้องกลัวคนอยู่บนห้องข้างบนของโรงแรมมองลงมาเห็น

เมื่อคราวก่อนนู้น ที่เคยแช่ออนเซ็น ก็แบบแช่คนเดียว

คราวนี้ต้องมาแช่รวมกันคนอื่นด้วย ทำตัวไม่ถูกเหมือนกัน

เวลาลงแช่ ก็จะมีผ้าขนหนูผืนเล็กๆผืนนึงติดตัวไว้

แต่เวลาแช่น้ำ เค้าจะไม่ให้เอาผ้าขนหนูนั้นลงไปในน้ำด้วย

ก็ต้องถือไว้หรือจะวางไว้บนหัวก็ได้

ด้วยที่ว่าเป็นกลางแจ้งตัวช่วงบนก็หนาวๆ เพราะหิมะก็ยังตกอยู่

ถ้ายื่นมือออกไปพ้นที่กำบังแล้ว

ตอนนั่งเอาคางเกยขอบบ่อด้านที่หันหน้าออกด้านนอก

แป็บเดียวเอง ผมแข็งเป็นทรง ไม่ต้องใช้เยลใส่ผมเลย

จับดูก็แข็งเป็นน้ำแข็งเชียว

พอขึ้นจากน้ำร้อนเสร็จ ตอนก่อนจะขึ้นห้องนอน

คนญี่ปุ่นก็ชวน ออกไปหน้าโรงแรม (ทั้งๆที่แต่งชุดนอนนั่นแหละ แบบไม่มีเสื้อกันหนาวด้วย)

เอาผ้าขนหนูที่เพิ่งใช้ ไปเหวี่ยงๆในอากาศ

เดี๋ยวเดียวเอง ผ้าขนหนูแข็งเลย เป็นแท่งเชียว

(ดูในทีวี ก็เห็นคนญี่ปุ่นทำกันบ่อย คงสนุก)

วันรุ่งขึ้นก็เตรียมตัวกลับกัน หาซื้อพวกของฝากในโรงแรมไม่ีมีเลย

จะซื้อโปสกา์ร์ด ก็ไม่มีสวยๆเลย ก็เลยเอาโปสการ์ดที่ซื้อมาจากที่อื่น เขียนส่งไปไทยแทน

นั่งรถบัสกลับไปสนามบินหลับตลอดทางเลย

ถึงสนามบิน เข้าไปนึกว่าตลาด

มีของฝากขายเต็มเลย แล้วยิ่งฮอกไกโดขึ้นชื่อด้านของทะเลด้วย

ของฝากส่วนใหญ่ก็เป็นของสดซะเยอะแยะ เลยงงว่า เค้าขายของอย่างงี้กันในสนามบินด้วย

ทั้งปู หอย ปลา กุ้ง เต็มไปหมด (แต่ก็ซื้อไม่ลง แพงจัง ปูขน ตัวละ 6,500 เยน ปูทาราบะ ไม่ต้องพูดถึงราคา)

ซื้อของฝากนิดหน่อย

พอขึ้นเครื่องได้ก็หลับยาวเลย ทั้งๆที่ปกติ เวลาขึ้นเครื่องบินจะไม่ค่อยหลับเท่าไหร่

ถึงโตเกียวก็ต้องต่อชิงกังเซ็นกลับมาห้องอีก ยังดีของไม่เยอะเท่าไหร่

สรุป ไปครั้งนี้สนุกดี แต่เสียดายว่าไม่ได้ไปที่อื่นเลย อยู่แต่ในภูเขา

อุณหภูมิเจอต่ำสุดอยู่ที่ -4 องศา ซึ่งก็ยังไม่หนาวมาก พอรับได้

(ปกติฮอกไกโดจะหนาวต่ำๆอยู่ที่ -20 องศา เพราะเราไปตอนช่วงต้นฤดูหนาวเลย ยังไม่หนาวขนาดนั้น)

ต่อไปตามด้วยรูป

ไปคราวนี้ไม่ค่อยได้รูปเท่าไหร่เลย

แล้วก็ตอนถ่ายกล้องก็ไม่ได้ตั้งค่าอะไรเลย สีเลยออกเทาๆซะเยอะ

ถอดถุงมือออกมาจับกล้องถ่ายรูปทีเย็นมือไปหมด (รู้่งี้หาถุงมือเล็กๆแบบพอดีมือไปใช้ซักคู่ก็ดี)

อันนี้เป็นที่พักรถกลางทาง เป็นบ้านโดดอยู่ท่ามกลางหิมะเลย

อันนี้บนถนนเลย แทบมองไม่เห็นถนน หิมะเต็มไปหมด

กลางทางต้นไม้ก็มีแต่หิมะ

อันนี้ถ่ายจากห้องบนโรงแรม

ด้านขวาจะเห็นทะเลสาบเล็กๆ มีส่วนที่เป็นน้ำแข็งด้วย

แต่ไม่ได้ไปดู คงไกลอยู่

มองไปทางไหนก็มีแต่สีขาวๆ เทาๆ

อธิบายไรดีอะ รูปไม่สวยเท่าไหร่

อันนี้ถ่ายจากห้องอาหาร ผ่านกระจกออกไป หิมะตกค่อนข้างแรง (แต่ถ่ายไม่เห็น)

แสงกว่าจะส่องผ่านเมฆหมอกลงมาได้ซักที

อันนี้ทางลานที่บอกว่ากว้างๆ สวยดี

มีน้ำแข็งเกาะอยู่เต็มไปหมด ได้หักมาเล่นกันด้วย

จะมีรถที่ใช้วิ่งบนหิมะเฉพาะ ผ่านมาบ่อยๆ มีให้เช่า แพงอยู่ เลยไ่ม่ลองดีกว่า

ที่เห็นเหมือนเสาไฟ ก็คือ เสาลิฟท์

สงสัยจะมุมนิยม

เวลาพักกัน ก็จะเอาทั้งบอร์ดทั้งสกี มาปักๆกันไว้ บางทีก็วางไว้กับพื้น

อันนี้ปูขน ป้ายทางซ้าย ปูขน 6800 เยน ป้ายทางขวา ปูทาราบะตัวละ 17583 เยน (ไม่ซื้อเด็ดขาด)

เส้นทางปีนเขาไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด ไม่ใช่แค่ทางชัน แต่เกี่ยวกับเรื่องพื้นด้วย
มีช่วงที่พื้นเป็นหินเล็กๆ เวลาเหยียบไป เท้าก็จะจมๆ ซึ่งก็กินพลังงานไปมากทีเดียว
แล้วก็ทางไม่ได้ขึ้นตรงๆ แต่จะเป็นแบบซิกแซก เพื่อไม่ให้เส้นทางชันเกินไป
ระยะทางที่ต้องปีนคือ 2300 เมตรในแนวตั้ง ซึ่งถ้าเป็นระยะทางจริงๆ ก็หลายกิโลมากๆ
แล้วก็จะหยุดพักตามจุดหักศอกกลับต่างๆ
ตอนเที่ยงคืน ก็ยังไม่ถึงชั้นเจ็ดดี แต่ก็เริ่มพักนานขึ้นกว่าเดิม
อากาศก็หนาวกว่าเดิม อยู่ที่ประมาณ 10-12 องศาได้
ก็ต้องหาอะไรมาใส่เพิ่มหน่อย ก็ดีขึ้น
หลังจากนั้นก็ปีนกันต่อ จนไปถึงชั้นแปดตอนประมาณ ตี 3 กว่าๆ ได้
ซึ่งที่คิดไว้ พระอาทิตย์น่าจะขึ้นตอนประมาณตี 4 กว่าๆ ได้
พอถามร้านค้า ก็ได้ว่าประมาณนั้นจริงๆ

(ลืมเรื่องโรงแรมระหว่างทาง
ในช่วงชั้น 7 ไปถึงชั้น 9 จะมีโรงแรมที่พัก เป็นลํกษณะบ้านหลังเล็็กๆทำด้วยไม้
เวลาคนเข้าพักก็คือไปนอนเรียงๆ กัน บางที่ก็ดีหน่อย เป็นช่องๆ แยกกับคนอื่น)
(ลืืมอีกเรื่อง ในแต่ละชั้น จะมีประทับตา ว่าเราได้มาถึงชั้นนั้นๆแล้ว ซึ่งการประทับตานี้
ก็จะใช้ตราซึ่งเผาไฟ แล้วมาประทับที่ไม้ค้ำเรา ครั้งนึงก็ 200 เยนได้
แต่เราไม่ได้ทำ กะว่าจะไปทำที่ยอดเขาทีเดียวเลย… ออกแนวงก
แต่ว่าไม้ค้ำก็ 1000 เยนแล้วอะ)

พอถึงจุดพักจุดแรก ก็ได้เห็นคนต่างชาติ แบกลูกบ้าง จูงลูกมาบ้าง

พอรู้เวลาที่พระอาทิตย์น่าจะขึ้น ก็ตกลงกันว่า จะรอดูพระอาทิตย์ขึ้นตรงนี้เลยละกัน
ซึ่งเส้นทางนี้ ก็เป็นส้นทางที่จะได้เห็นพระอาทิตย์ขึ้นแน่ๆ ไม่ว่า จะอยู่ชั้นไหน

พอแสงเริ่มมา ทำให้เริ่มเห็นทิวทัศน์รอบๆ ตัว
ก็เห็นว่า ตอนนี้เราอยู่เหนือเมฆชั้นล่างมาสูงเหมือนกันมองไป เห็นยอดเขาอื่นๆ
ทะลุพ้นเมฆขึ้นมา สวยมากๆ ก็เลยถ่ายรูปไปเรื่อยๆ
ตอนที่เริ่มเห็นดวงอาทิตย์ จะเห็นแสงที่สะท้อนกับเมฆ ทำให้สับสนว่า
ตกลงอันไหนคือพระอาทิตย์ดวงจริงกันแน่
จนเริ่มเห็นดวงอาทิตย์จริงๆ … สวยมาก แสงเป็นลำๆ สาดส่องไปทั่ว
ช่วงนี้ก็ถ่ายรูปเยอะมากๆ รูปจะเหมือนซ้ำๆ กันเยอะเลย
แต่เสียดายว่า ความสามารถของกล้องที่ใช้มีข้อจำกัด
แต่ก็พยายามถ่ายให้ดีที่สุดเท่าที่ ทั้งความสามารถของกล้องและของคน จะทำได้

พอพระอาทิตย์พ้นขอบฟ้าแล้ว วิวก็เริ่มเปลี่นยไปอีก เริ่มจะเห็นคนที่กำลังปีนขึ้นมา
(ตอนที่พระอาทิตย์ขึ้น รู้สึกว่า ทุกคนจะหยุดปีนกันหมดเลย)
มองลงไป เห็น ทะเลสาบที่ตอนเย็นวาน ผ่านมา ทั้งสองอันด้วย


ช่วงรอพระอาทิตย์ขึ้น เริ่มมีแสงที่ปลายขอบฟ้า

เริ่มเห็นแสงรำไรๆ เห็นรายละเอียดมากขึ้น ถึงรู้ว่า ตอนนี้อยู่เหนือเมฆขึ้นมาเยอะเลย

สว่างๆ ขึ้น

ตอนนี้ทุกคนก็หยุดปีนกันหมด รอดูพระอาทิตย์ขึ้นทั้งนั้น

ทะเลเมฆปกคลุม จนมองไม่เห็นพื้นข้างล่าง

เห็นแสงสะท้อนของพระอาทิตย์เป็นดวงๆ

ยิ่งสะท้อนกับเมฆเยอะๆ ยิ่งสวย

เห็นจุดแดง นึกว่าอันนั้นคือดวงอาทิตย์ แต่.. ไม่ใช่ ที่อยู่ข้างหลังตะหาก ที่ปลายขอบฟ้าเลย

ขึ้นมาแล้ว (ทุกคนปรบมือต้อนรับกันพร้อมเพรียง)

ค่อยๆ พ้นขอบฟ้าขึ้นมาเรื่อยๆ

ท้องฟ้าสว่าง เริ่มมองเห็นยอดเขา

แต่มองลงไปข้างล่างก็ยังมองไม่เห็นพื้น

พระอาทิตย์ขึ้นมาสูงกว่าเดิมมาก อากาศเริ่มจะอุ่นๆ

หลังจากนั้นก็เริ่มปีนต่อ ช่วงนี้เริ่มลำบากขึ้นมาก เพราะทางชันขึ้น
แล้วแดดก็เริ่มออก ตอนนี้เริ่มมองเห็นยอดเขาแล้ว ดูว่าไม่น่าไกลเท่าไหร่
แต่จริงๆแล้ว ไม่ใกล้เลย ด้วยที่ว่ามันชันขึ้น ยิ่งกินพลังมากกว่าปกติ
กว่าจะไปถึงชั้น 9 กันก็ประมาณ 7 โมงกว่าๆ ก็พักกินราเมงกันก่อน
(แต่ตอนที่รอดูพระอาทิตย์ขึ้น็กิน ราเมงคัพไปถ้วยแล้ว)
พอประมาณ 8 โมงครึ่งก็เริ่มปีนต่อ หลังจากชั้น 9 ไป จะเป็นช่วงสุดท้ายแล้ว
ซึ่งจะไม่มีบ้านพักอีกแล้ว เส้นทางก็ชันกว่าเดิม ต้องใช้มือช่วยปีนป่ายมากขึ้น
เหนื่อยมากๆ แดดก็ร้อน บั่นทอนทั้งพลังงานและพลังใจอย่างเหลือเชื่อ
ทั้งน้ำที่ติดตัวมาก็หมด ต้องแบ่งคนอื่นกินเรื่อยๆ
ขาก็แทบจะไม่ไหวแล้ว เพราะใช้เวลาปีนนาน แล้วก็ไม่ได้นอนพักด้วย
ทำให้หนักหนามากกว่า ที่ปีนตอนกลางคื่นมากๆ
คิดว่า ถ้าได้นอนพักแล้วค่อยปีนต่อ น่าจะไม่เหนื่อยขนาดนั้น

ตอนปีนสู่ช่วงสุดท้าย ก็คอยมองทางฝั่งขาลงที่ดูจะง่ายกว่าเยอะเลย (แต่ก็ไม่จริงหรอก)

วันนั้น จะเห็นกลุ่มลูกเสือญี่ปุ่นที่มาปีนเหมือนกัน
จะมีเด็กอ้วนๆสองคนรั้งท้ายอยู่ แล้วก็มีครูผู้ดูแล อยู่ใกล้ๆ
ครูก็พยายามคอยบอกให้พยายามๆ สู้ๆ หลายครั้ง เห็นเหมือนว่า เด็กจะหยุดตั้งหลายครั้ง
แต่ครูก็ไม่ให้หยุด เพราะถ้าหยุด จะยิ่งลำบาก ควรจะไปรวดเดียว
(เราก็เพิ่งนึกได้ ถ้าพักบ่อยๆ ร่างกายก็จะยิ่งอยากพัก ต้องอดทนไปรวดเดียวเลย)
พักนึ เด็กสองคนนั้นก็เหมือนพละกำลังใจมาเยอะ ก็เลยเร่งไปต่อ

เราก็เลยไปต่อมั้ง (หลังจากพักมาซะนาน)
ตอนปีนช่วงนี้ ได้เห็นหิมะที่เกาะตัวเป็นน้ำแข็งอยู่ ทั้งๆที่แดดก็ร้อนอยู่
เห็นเป็นแผงค่อนข้างใหญ่ทีเดียว
สาเหตุนึงที่เค้าเปิดให้ปีนถึงยอดได้เฉพาะช่วงนี้ก็เพราะ ไม่มีหิมะเนี้ยะแหละ
ถ้ามีหิมะการปีนจะยากที่สุด (ต้องนึกถึงหนัง vertical limit)
แต่เค้าก็ให้ปีนได้ แต่จะต้องมีการขออนุญาตเป็นรายๆไป
แล้วก็คิดว่า คงต้องมี license เกียวกับการปีนภูเขาหิมะด้วยหละมั้ง

และในที่สุดก็ถึงยอดขาได้ ตอน ก่อน 11 โมงนิดหน่อย (เริ่มปีน 2 ทุ่ม –’)
ที่ยอดเขา เป็นลักษณะของปล่องภูเขาไฟซึ่งเฉพาะพื้นที่รอบปล่องก็ใหญ่จนไม่รู้จะใหญ่ยังไง
สนามบอลไม่รู้จะกี่สนามดี แต่ละเส้นทางปีน ก็จะมาถึงคนละฝั่งกัน แล้วทางลงก็จะแยกกันเหมือนเดิม
บนยอด ก็ได้ประทับตาว่าถึงยอดที่ไม้ค้ำ แต่อันนี้ 350 เยน แล้วก็ไม่ได้ใช้ เผาไฟมาปั้ม
แต่ใช้หมึกสีแดง แม่พิมพ์เป็นเหล็ก แล้วก็ตอกลงไปที่เนื้อไม้ สองอัน

คนที่กำลังอยู่ช่วงขาลง ก็ยังอยู่เหนือเมฆขึ้นมาอีกเยอะเลย
ยิ่งดูๆ ไป ยิ่งสูงยิ่งแห้งแล้งกว่าข้างล่างเยอะเลย


กลางช่วงสุดท้ายมองไป ก็เห็นทุ่งหิมะที่เป็นน้ำแข็ง สะท้อนแสงแดดอยู่

จุดสูงสุดอีกไม่ไกลแล้ว แต่นี่คือลักษณะขาขึ้นที่ต้องปีนป่าย

ถึงยอดแล้ว ตอนนี้เมฆเริ่มเปลี่ยนรูปร่าง และอยู่สูงขึ้น

มองลงไปทางที่ผา่นมา สังเกตุดีๆ ว่าที่เห็นเป็นจุดขาว เล็กๆ นั่นคือคนที่กำลังปีนขึ้นมา

ก็ยังตั้งหน้าตั้งตาปีนกันมาอีกเรื่อยๆ

บนยอดจะมีแคร่ไม้ ให้คนนอนพักได้ ทั้งๆที่ตอนนั้นร้อน จนไม่รู้จะร้อนยังไง
เพราะสูงแล้วแดดก็จะแรงกว่าปกติ แต่ก็มีคนนอนตากแดดเกลื่อนมากๆ
ต้องใช้คำว่า “เกลื่อน” จริงๆ เราไปลองนอนบ้าง แต่ไม่ไหว ร้อนมาก
เอาผ้าปิดหน้าก็แล้ว ลมหายใจก็ร้อน เลยไม่นอนดีกว่า เดินหาไปรษณีย์
จะส่ง postcard ไปไทย เพราะเคยรู้มาว่ามีแน่ๆ
แต่หาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ ถามคนขายของก็ได้ความว่า ตอนนี้ไม่มีแล้ว
(น่าจะเพราะเป็นอาทิตย์สุดท้ายด้วยแหละ) อดเลย

ที่ยอดเขาจะมีจุดนึง ที่มีโทริอิ (ที่เหมือนเสาชิิงช้าอะแหละ แล้วก็มีศาลเล็กๆอยู่
คนที่ขึ้นมาถึงก็จะเอา กระพรวนที่ผูกไ้ม้ค้ำอยู่ไปแขวนไว้บ้างวางไว้บ้าง
จากนั้นก็ถ่ายรูปซักพัก พอหายเหนื่อยก็เตรียมตัวปีนลงต่อ

บนชั้นบนสุด ก็เป็นเหมือนเมืองเล็กๆ (ถึงเล็กที่สุด)

ปล่องภูเขาไฟ (รูปนี้ออกจะหลอกตาซะหน่อย เพราะจริงๆ แล้วกว้าง ใหญ่ มากๆๆๆๆๆ

ที่จุดสูงสุดมีคนเอาลูกกระพรวนมาแขวนไว้

ที่จุดสูงสุด จะอยู่กว่า ชั้นสูงสุดขึ้นมาอีกหน่อย แต่ก็ไกลพอดู

ความภูมิใจเล็กๆ ของคนที่มาถึง (แอบถ่าย เค้า สนุกกว่า)

ทางลงจะดีกว่าทางขึ้นมากๆ แต่ก็ไม่ได้ขนาดสบาย
ทางลงก็ยังเป็็นทางซิกแซกอยู่ แต่เป็นช่วงยาวๆ หลายร้อยเมตร
แต่ขายังล้าอยู่ แล้วก็ต้องคอยเบรก ทำให้ขาอาจจะอ่อนได้
วิธีการลงของแต่ละคนก็แตกต่างกัน บางคนก็จะเดินซิกแซกๆ ตลอดทาง
ลางคนก็เดินถอยหลังลง บางคนก็ สไลด์ลงไป ขาลงนี่เส้นทางส่วนใหญ่จะเป็นหินเล็กๆ
ช่วงขาลงนี้ รองเท้าสึกเร็วกว่าขาขึ้นมากๆ แล้วรู้สึกว่า เท้าจะพองด้วย

ตอนขาลงนี่ตอนเดินทะลุเมฆ เย็นมากๆ เหมือนจะมีฝนตกข้างล่าง
แล้วก็มีหมอกพัดสวนขึ้นมาด้วย มีลมเรื่อยๆ อากาศเย็นทีเดียว

ตอนลงถึงซักชั้น 6 ก็เห็นการขนย้ายคนป่วยด้วย มีคนช่วยกันหลายๆคนเลย
(ไม่มีช่องให้เข้าไปช่วยบ้างเลย ฮะๆ)
จะมีรถของเจ้าหน้าที่ดูแลสามารถขึ้นมาได้ถึงชั้น 6
แล้วตอนช่วงใกล้ๆ ชั้น 5 ก็จะมีรถพยาบาลมารอรับอยู่

ช่วงระหว่างขาลง ต้องเผชิญกับหมอกเย็นตลอดทาง

สถานีทะเลสาบคาวะกุจิ (ทะเลสาบไม่ได้ไปเพราะเหนื่อยมาก) มีคนยืนรอรถบัสอยู่เนืองๆ
เป็นทั้งสถานีรถไฟ และสถานีรถบัสเลย

กว่าจะถึงชั้น 5 ก็สี่โมงกว่าๆ พักได้ไม่ถึงสิบนาทีรถมาก็ต้องรีบไปต่อ
กะว่าจะนั่งหลับในรถบัส แต่ก็หลับไม่ได้ เพราะตรงที่พิงก็มีฝรั่งข้างหลังก้มหัวพิงไว้
ลงมาถึงสถานีคาวะกุจิ ก็ห้าโมงสิบนาทีได้ จากนั้นกว่าว่าจะขึ้นรถบัสตอน 6 โมงเพื่อไปต่อรถไฟ
แต่ก็พลาด เพราะทำธุระอย่างอื่น เลยต้องรอทุ่มนึง
ระหว่างทางก็ผ่านเมืองที่จัดงานเทศกาลไฟ อยู่ด้วย มีการทำกองไฟใหญ่ๆ ไว้หน้าบ้าน ข้างถนนเลย
(รถผ่านทีร้อนวูบเลย)

ระหว่างนั่งรถบัสกลับ ก็ผ่านเมืองนึง มีงานเทศกาลจัดอยู่ ได้ยินพนักงานขับรถประกาศว่าเป็น hi matsuri (อ่านว่า ฮิ มัทซึริ) ก็คืองานเทศการไฟนั่นเอง

กว่าจะถึงเมืองที่อยู่ ก็จะเที่ยงคืนแล้ว รถไฟก็หมด เลยต้องนั่งรถแท๊กซี่ไปสถานีแถวที่พัก
แล้วขี่จักรยานที่จอดไว้กลับ ถึงห้องก็หลับยาว
ตื่นเช้า ทำงานต่อ……..
ont>

ก่อนไป ได้ดูทีวี เห็นคนนึง เค้าพิการขาขาดทั้งสองข้าง แต่เค้าตั้งใจจะปีนฟูจิซังถึงยอดให้ได้
เค้าใช้ขาเทียม ถ้าใครเคยเห็นขาเทียม ก็น่าจะเข้าใจว่า
ต่อให้ใช้ขาเทียม ก็ไม่ดีเท่าขาของตัวเอง เดินธรรมดาก็ยังไม่สะดวก
แต่นี่เข้าใช้ขาเทียมปีน แล้วสุดท้ายเขาก็ทำสำเร็จ นับถือใจเค้ามาก

พอเราได้ดูรายการนี้ เลยตั้งใจไว้ว่า ยังไงก็จะต้องไปถึงยอดให้ได้

(กลัวลืม เล่าก่อน
หลังจากกลับมาแล้วสองอาทิตย์ ดูทีวี เห็นรายการนึง มีเด็กผู้หญิงที่ตอนเกิดมาน้ำหนักแค่ 800 กว่ากรัม
ตอนนี้เด็กคนนี้อายุซักประมาณสิบสามสิบสี่ได้ เดินไม่ได้ เวลาอยู่ในบ้านก็ใช้ไถๆ ตัวไปกับพื้น
พ่อของเด็กคนนี้อยากพาลูกสาว ออกไปเห็นวิวจากจากยอดฟูจิซัง โดยเค้าจะใช้แบกขึ้นหลังไป
(นึกถึงที่ใส่หลังเดินป่า เค้าจะให้เด็ก นั่งหน้าไปข้างหลัง น้ำหนักเด็กคนนี้น่าจะอยู่ที่ สี่สิบกิโลได้)
พ่อเค้าต้องเตรียมตัว เตรียมร่างกายครึ่งปี (ถ้าใครเคยปีนแล้ว จะรู้เลยว่า เป็นเรื่องจำเป็น)

จากที่วางแผนไว้คือเริ่มปีนตอนประมาณทุ่มนึง แล้วไปพักช่วงชั้นแปดชั้นเก้า ตอนประมาณเที่ยงคืน
แล้วนอนพัก ประมาณตีหนึ่ง เริ่มต่อ แล้วไปถึงยอด ทันดูพระอาทิตย์ขึ้น แล้วก็ลงจากยอด รวดเดียวถึงชั้นล่าง
แล้วไปแช่ออนเซ็นก่อนกลับ
แต่……. นี่คือแผนหาใช่ความจริงไม่

เริ่มเดินทางกลางวันๆวันเสาร์ นั่งรถไฟไปต่อรถบัส (เพราะว่าคราวนี้ไม่ได้อยู่โตเกียวเลยต้องลำบากนิดหน่อย)
ใช้เวลาเดินทางประมาณ สี่ชั่วโมงกว่า ถึงสถานี ทะเลสาบ คาวะกุจิ (หนึ่งใน ห้าทะเลสาบรอบๆฟูจิซัง)(ทะเลสาบนี้ไม่ได้ไปถ่ายรูปเลย เวลาไม่พอ)
แต่ระหว่างทางก็ผ่านทะเลสาบ ยามะนะกะ (อีกหนึ่งทะเลสาบในกลุ่มทะเลสาบทั้งห้านี้)

ทะเลสาบ ยามะนากะ (แปลว่า ในภูเขา) ถา่ยจากในรถบัสที่กำลังวิ่งอยู่

ริมทะเลสาบก็มีคนมาเที่ยวกันเยอะ มีตั้งแคมป์บ้าง

มีล่องเรือ พายเรือ ถีบเรือ กันบ้าง

มีคนตกปลาด้วย ที่เห็นจะเป็นการตกปลาแบบหนึ่ง ก็เลยต้องลงไปแช่ในน้ำด้วย (เป็นเรา จะดำน้ำจับปลาซะให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย)

แล้วก็รอเพื่อนที่มาจากโตเกียวอีกแป็บนึงแล้วนั่งรถบัสไปชั้น 5 กัน
(รวมแล้วทั้งหมด คนไทย 8 คน คนจีนอีก 1 คน)
(ทางโตเกียวหารถค่อนข้างยาก เพราะเป็นช่วงอาทิตย์สุดท้ายด้วย รอบที่ได้ เลยต้องเป็นรอบเย็นหน่อยแล้ว)
ตอนไปถึงชั้น 5 ก็สองทุ่มกว่าแล้ว แล้วก็หาอะไรกินกันก่อน แต่ร้านอาหารก็ปิดหมดแล้ว
ที่ยังพอเปิดอยู่ก็ต้องเป็นคนที่จองไว้ก่อนแล้ว ยังดีที่มีร้านขายไส้กรอกกาแฟ เปิดขายอยู่ ก็พอกินได้ (”แค่”พอกินได้)
ก่อนเริ่มปีน ก็ซื้อไม้อันนึง ที่ไว้สำหรับค้ำปีนเขาโดยเฉพาะ
(ตอนแรกก็คิดว่าไม่จำเป็น แต่พอปีนไปแล้ว ก็รู้สึกเลยว่า จำเป็นมาก
คนญี่ปุ่นหลายคน จะมีอุปกรณ์ปีนเขาครบชุดอยู่แล้ว ก็ไม่ต้องซื้อ)

เริ่มปีนตอนสองทุ่มครึ่งได้ ด้วยที่ว่าเป็นกลางคืนเลยไม่ค่อยได้ถ่ายรูปเท่าไหร่
แต่ก็ถ่ายแสงจากเมืองได้นิดหน่อย พร้อมกับ ได้เห็นพลุ จากมุมสูงด้วย
(หลังจากจบเรื่องปีนฟูจิ ก็จะเอาเรื่องพลุมาเล่าต่อ .. รูปเยอะมาก)

ถ่ายแสงสีจากเมืองเบื้องล่างยามค่ำคืน

{พักแค่นี้ก่อนจะยาวไป วันนี้รูปยังไม่เยอะนัก ไว้ตอนต่อไป (น่า)จะเยอะกว่านี้}

ส่วนเสาร์นี้ก็ไปดูดอกไม้ไฟที่ สถานีเบนเทงชิม่า

ถ่ายเสร็จก็ใช้ Program Picasa อัพโหลดขึ้น Picasa Web Album

จริงๆแล้วใช้ picasa มานานแล้ว รวมทั้ง picasa web album ด้วย

แต่เพิ่งจะเห็นว่ามีการอัพเดตหลายๆ อย่างเยอะ บวกกับให้เนื้อที่ตั้ง 1 Gb แหนะ

สบายๆ

แถมมี feature เรื่องทำ Embed Slide Show ด้วย สะดวกดี

ไม่ต้องเอารูปเก็บที่อื่นหลายๆที่

หมายเหตุ: มีปัญหากับ text editor ของ wordpress ไม่ยอมให้ใส่ embed tag
ก็เลยใส่ตรงๆไปที่ database เลยละกัน

ที่ตอนแรก ถ้าเป็น UMD Version ภาษาญี่ปุ่น ยังใช้ไม่ได้

ตอนนี้มีคนทำมาให้ใช้ได้แระ

จาก http://blog.livedoor.jp/p-3474574/archives/51026732.html

เค้าว่า 0okm ทำไว้ให้ใช้ได้กับ UMD รหัส ULJS00005 (Lumines Original Issue), ULJS19005 (Lumines Best Issue) ด้วย

โหลดได้จากที่นี่ : http://0okm.blogspot.com/2007/07/hen350-for-uljs00005-lumines-uljs19005.html 

แต่ตอนนี้ปัญหาก็คือยังหาตัวเกมไม่ได้เลย

เท่าทีเจอ ราคาก็ขึ้นสูงเร็วมาก

ใน Auction ที่ Yahoo.co.jp ก็ต่อสู้กันดุเดือดจริงๆ ราคาก็ยังแพงอยู่มากๆ

เลยคิดว่าคงจะรออีกซักพักดีมั้ยเนี้ยะ ค่อยไปตามหาใหม่

ตอนนี้ตามร้านไม่มีของเลย ไม่ว่าจะของเก่า ของใหม่ แค่ไหน

โดยอาศัยช่องโหว่ ในเกม Lumines (ルミネス) เวอร์ชั่นแรก ทั้ง us version,europe version

เกมนี้ก็เริ่มหายากขึ้นเรื่อยๆ

แล้วตอนนี้ ทาง noobz ก็ออก ตัว downgrader ออกมาแล้วด้วย

ใน Auction ที่ Yahoo japan มีการเอาออกมาประมูลกันเยอะมาก

เริ่มที่ราคา 10000 เยน bid กันไป หลายอันเกิน 20000 เยนไปแล้ว มีบางอื่นก็ขึ้น 30000 แล้ว

ด้วยเพราะว่าตอนนี้ ตัว downgrader ยังไ่ม่ support Lumines Version ญี่ปุ่นนั่นเองแหละ

โดยส่วนตัวคงรอสักระยะนึงก่อน เผื่อมีอะไรคืบหน้า

จากเว็บ http://www.noobz.eu/joomla/news/downgrader-for-psp-v3.50-firmware.html

Download: 3.50 Downgrader

Description:

This downgrader is for v3.50 firmware, and includes a port of the Homebrew ENabler (HEN) for firmware 3.50.
It will automatically detect all known PSP motherboard types, and do the appropriate steps to ensure a safe downgrade.

Before we get started, let’s have the obligatory warnings:

Quote:

Any downgrader carries some risk of permanently damaging your PSP. We’ve done everything we can to remove as much danger as possible, but if you choose to use this downgrader, you are accepting all of the risk involved. Nobody else will be held responsible for any damage to your PSP, howsoever caused.

Recent Sony official firmwares (3.30 onwards) have included checks that block upgrade from previously-downgraded PSPs with TA-082 or later motherboards. If you use this downgrader on such a PSP, you will lock yourself out of official firmware updates - although you will still be able to use new OE firmwares when they are released. We intend to release a tool to allow a return to official firmwares in the future.

This software is provided free of charge, so that you can use legitimate homebrew on your PSP. You are explicitly prohibited from selling it, or using it to pirate commercial games or applications. If you want to play a commercial game, do the decent thing and support the developers by buying it. If you don’t, then YOU are contributing to the death of the PSP software industry.

To use this downgrader, you will need the following:

- A PSP, upgraded to the official Sony v3.50 firmware. You should also set your language settings to “English”.

- A legal Lumines UMD, either the EU (ULES00043) or US (ULUS10002) version. The original, Platinum, or Greatest Hits versions are all fine. Support for the Japanese version will come soon.

- Sufficient intelligence and english language skills to be able to carefully and throroughly read the instructions.
It would also help if you’ve previously run the Illuminati Hello World, so that you’re familiar with how to run the Illuminati exploit.

- For instructions on how to run the downgrader, see the Downgrader_HOWTO.txt file in the ZIP.

เมื่อวานบ่นๆ ให้ชาโจ้ฟังว่า เครื่องช้าๆ

ชาโจ้เลยมาจัดการเซ็ต เมมโมรี่ที่ oracle ใช้ให้

แต่ตอนนั้นยังไม่ได้ลอง restart service oracle ดู

พอเช้านี้มา เข้า oracle ไม่ได้ซะงั้น

เช็คไปเช็คมาได้ความว่า ตัว service ต่างๆ โอเคแล้ว แต่ instance ไ่ม่ขึ้น

ลองเข้า sqlplus ดู แล้ว startup

sqlplus “sys/password as sysdba”

SQL> startup

ก็ขึ้น ORA-00824: cannot set sga_target … ขึ้นมา

พอสั่ง show sga; ก็ขึ้น

SQL> show sga
ORA-01034: ORACLE not available

เลยคิดว่า คงต้องไปแก้ ที่ config file เอง

googling ดู ก็ได้ว่า ไปแก้ที่ pfile

$ORACLE_HOME\admin\pfile\init.ora.XXXXX

ก็เลยลองแก้ๆ ดู

ที่ตัวแปร sga_target

แต่ก็ยัง startup ไม่สำเร็จ

เพราะจริงๆ แ้ล้วต้อง startup ด้วย

SQL> startup $ORACLE_HOME\admin\pfile\init.ora.XXXXX

ทีนี่สำเร็จ พอสั่ง show sga ก็ไม่มีปัญหา connect ได้

แต่ที่นี้ มีปัญหาต่อว่า ปกติที่ oracle start ให้ไม่ได้ใส่ parameter ให้นี่นา

ได้ความวา่ ต้องใช้file spfile

อยู่ที่ $ORACLE_HOME/dbs/spfile$ORACLE_SID.ora แต่ไฟล์นี้ เราไปแก้เองไม่ได้

ต้องใช้คำสั่งสร้างขึ้นมา

CREATE SPFILE='$ORACLE_HOME/dbs/spfile$ORACLE_SID.ora'
FROM PFILE=’$ORACLE_HOME\admin\pfile\init.ora.XXXXX’;

(จริงๆ ต้องใส่เต็มๆ ใส่เป็นตัวแปรอย่างงี้ไม่ได้)

ตอนสร้าง SPFILE ตั้งเป็นชื่ออื่นก็ได้ แล้วค่อย ทับไป เพราะถ้าไม่ได้ stop service ก่อนมันจะไม่ให้ทำ

พอเสร็จ restart service ของ oracle ตอนนี้ก็ใช้ได้ปกติ

เฮ…

ใช้เวลาแก้ปัญหา 2 ชั่วโมงกว่าๆ เกือบจะตัดใจลงใหม่แล้วด้วยซ้ำ

Googling